22 июнь. Бу дата безнең ил тарихына очраклы бер көн булып түгел, ә безнең җиргә иң коточкыч бәла – Бөек Ватан сугышы турында искә төшерүче тирән яра булып мәңгегә язылды. Бу көнне, иртәнге сәгать 4тә, йокыга чумган шәһәрләр һәм авыллар өстенә, безнең Ватанга хыянәтчел агрессия ябырылды. Бу сугыш, ул исәпсез газаплар, җимерүләр һәм миллионлаган корбаннар китерде.

Хәтер һәм кайгы көне – бу формаль исем генә түгел. Бу – тукталырга, уйланырга һәм искә алырга чакыру. Беренче һөҗүмгә дучар булганнарны, фронтларда сугышканнарны, тылда эшләгәннәрне, җиңүгә ирешә алмаган, ләкин безнең киләчәгебез өчен иң кадерлесен – үз гомерләрен биргәннәрне искә алу.

Батырлык һәм фидакарьлекне искә алу. Безнең җиребезнең һәр почмагы батырлыклар хәтере белән сугарылган. Исемдә тотылмас ихтыяр символына әйләнгән Брест ныгытмасыннан алып, дөнья язмышы хәл ителгән Сталинградка кадәр, иң масштаблы танк сугышлары булган Курск дугасыннан алып, Җиңү байрагы эленгән Берлинга кадәр. Миллионлаган солдатлар, офицерлар, партизаннар, подпольщиклар – барысы да үзләрен кызганмыйча, Ватанны, гаиләсен, яшәү хокукын саклап, сугышка керделәр.

Югалтуларны искә алу. Сугыш беркемне дә кызгамады. Ул әти-әниләрнең, абый-энеләрнең, сеңелләрнең, балаларның һәм картларның гомерләрен өзде. Миллионлаган гаиләләр таркалды, йортлар җимерелде, шәһәрләр хәрабәләргә әйләнде. Бу авырту, бу кайгы буыннан-буынга күчеп, безгә дөньяның нинди хәтәр икәнлеген һәм аны саклауның ни дәрәҗәдә мөһимлеген искә төшерә.

Җиңү бәясен искә алу. Бөек Ватан сугышындагы җиңү безгә бик зур бәягә төште. Бу рух җиңүе, ихтыяр җиңүе, Ватанга мәхәббәт җиңүе иде. Без моны һичшиксез истә тотарга тиешбез, шуның белән безнең тыныч күгебез нинди бәягә яулап алынганын беркайчан да онытмабыз.

Бүген, 22 июньдә, без башларыбызны егылганнар хәтере алдында иябез. Без шәмнәр ягабыз, мемориалларга чәчәкләр салабыз, әле безнең белән булган ветераннарга хөрмәт күрсәтәбез. Без фашизмнан безне саклаганнарга, безгә яшәргә, яратырга, иҗат итәргә мөмкинлек биргәннәргә рәхмәт әйтәбез.

Хәтер һәм кайгы көне – бу борчылу көне генә түгел, ә аңлау көне дә. Бу дөньяның иң зур кыйммәт булуын һәм аны сакларга кирәклеген искәртү. Бу бердәмлеккә, солидарлыкка, мондый фаҗигаләрнең кабатланмавына ирешүгә чакыру.